به روزهایی که شاید دلخوش آرزوی یک اسباب بازی زیبا بودی ...که تمام شادی ات خوردن یک خوراکی خاص بود و دنیایت خلاصه می شد در یک جشن رنگارنگ و شاد یا یک مسافرت ...

شاید به بعضی هاشان رسیده باشی پس طعم لذتش را به یاد آور ...و شاید بعضی هایش هیچ گاه برآورده نشد و حسرتش در طی سال ها و در پس غبار دغدغه هایت گم شده ...

اما ...

این را بدان که امروز کودکی هست که می توانی طعم لذتی که چشیدی به او هم ببخشی یا غبار حسرتی که بر دلت ماند از دل او بزدایی... اما این کودک با تو یک تفاوت هایی دارد او شاید کودکی است بیمار و بستری در بیمارستان، یا کودکی معلول ذهنی ، شاید هم کودک کار و خیابان ... هر چه که هست یقین بدان سهمی از محرومیت دارد ... و این جاست که تو می توانی با ّر آورده ساختن آرزویش – که تمام دنیای اوست _ به او دنیایی ببخشی به بزرگی کعبه ای شاید .

سهم او کعبه ی آرزوهاست ... که آرزوی کودکی محروم را در دل دارد و سهم تو نیز می تواند کعبه کریمان باشد که نوید بخش نور است در دنیای کوچک و تاریک او ...